Σκέψεις εν μέσω πανδημίας / του Νίκου Έλληνα

0

Κορονοιός λοιπόν.

Εδώ και 20-25 μέρες έχει μπει για τα καλά στην ζωή μας αυτή η πανδημία.

Κάθομαι και σκέφτομαι πως θα ήταν άραγε να περιγράφω σε 15-20 χρόνια από σήμερα την εμπειρία μου ως «κορονοιο-θύμα» στα μικρά παιδιά. Παιδιά 5-10-15 ετών.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια παράξενη κατάσταση, που ακόμη και οι μεγαλύτεροι μου- και οι κατά πολύ μεγαλύτεροι μου- την βιώνουν πρωτόγνωρα.

Κάπως έτσι θα ξεκινούσα.

Και θα συνέχιζα πως, ενώ πόλεμο δεν είχαμε, για αόρατο εχθρό και εισβολέα μας μιλούσαν. Είναι πολύ τρομακτικό να σκέφτεσαι πως και μόνο αναπνέοντας κοντά σε άλλους ή έστω βάζοντας ασυναίσθητα τα χέρια σου στο πρόσωπο και στο στόμα σου, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κολλήσεις τον ιό.

Δεν θα σχολίαζα το πόσο θανατηφόρος ήταν, τι συμπτώματα είχε και πως έπρεπε να προφυλαχτούμε αφού οι γνώσεις μου δεν ανήκουν στον κλάδο της ιατρικής.

Θα τους μετέφερα όμως εικόνες.

Οι στρατιώτες της εποχής αυτής δεν κρατούσαν Μ4, G3-A3 και A4 και λοιπό στρατιωτικό εξοπλισμό. Φορούσαν γάντια, μάσκες χειρουργείου και κάτι στολές σαν αστροναύτες. Ήταν οι ηρωικοί γιατροί και νοσοκόμοι αλλά και κάθε επάγγελμα που συναντάει κανείς στον κλάδο της υγείας.

Αυτοί όμως ήταν οι κομάντος, της πρώτης γραμμής, που αντί να πυροβολούσαν και να σκότωναν όπως σε άλλες εποχές περιέθαλπαν και κρατούσαν κόσμο στην ζωή.

Ήταν όμως και κάποιοι άλλοι ήρωες, στα μετόπισθεν, όπως πάντα λίγο πιο αφανείς και ξεχασμένοι από τα φώτα της δημοσιότητας. Και φυσικά αναφέρομαι στους επαγγελματίες της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Επαγγελματίες οδηγοί, μεταφορείς, αποθηκάριοι, υπάλληλοι σούπερ και μίνι μάρκετ.

Και ο γενικός πληθυσμός;

Άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια, άλλοι με γκρίνια και άλλοι με μεγαλύτερη προθυμία. Σίγουρα όλοι με έναν μικρό ή μεγάλο κόμπο στο λαιμό τους για το τι θα ξημέρωνε.

Έμποροι και επιχειρηματίες- που μου ταιριάζει περισσότερο σαν επιστημονική γνώση- προσπαθούσαν να βγάλουν ακόμη έναν λαγό από το καπέλο τους για να μείνουν ζωντανοί αυτοί, οι επιχειρήσεις τους και κατ’ επέκταση όλες οι οικογένειες που έτρωγαν ψωμί από αυτούς.

Τόσους είχαν βγάλει, όσοι επέζησαν τα δραματικά χρόνια της δεκαετίας του 2010 και των μνημονίων.

Υπήρχαν κι άλλοι όμως, που πείσμωναν και αρνιόταν να περιοριστούν σύμφωνα με τα μέτρα. Δεν θα τους κρίνω εγώ αυτούς στα μάτια των παιδιών, αλλά η ιστορία. Με πολλούς από αυτούς να εισπράττουν «χαζά» πρόστιμα γιατί ενώ δικαιολογίες να βγεις υπήρχαν, αυτοί επέλεγαν να το παίξουν έξυπνοι και πονηρότεροι απ’ όλους τους άλλους.

Μια ωραία εικόνα που «έπαιζε» πολύ στα social media και θα τους την μετέφερα έλεγε:

«Πρώτη φορά στην ιστορία μπορούμε να σώσουμε την χώρα με το να κάτσουμε στον καναπέ μας. Ας μην τα κάνουμε θάλασσα αυτή την φορά»

Τα σύννεφα της οικονομικής ύφεσης άρχισαν ξανά να σκεπάζουν, όπως όλη σχεδόν την υφήλιο και την χώρα μας. Και πώς να πεις σε έναν Έλληνα που μάτωνε για μια δεκαετία να περιμένει πάλι ύφεση; Θα σε κοίταζε με άγρια ματιά και δικαιολογημένα, αν δεν σου ορμούσε!

Κάπως έτσι είχε δημιουργηθεί μια μαυρίλα στην ψυχή των πολιτών, που περιμέναν πως και πώς να φύγουν τα μνημόνια και οι έλεγχοι για να ξανανοίξουμε τα φτερά μας ως χώρα.

Δυστυχώς τέτοιες μαυρίλες δεν επηρεάζουν μόνο τις τσέπες μας, επηρεάζουν τις κοινωνικές μας δομές. Γι’ αυτό και κάποιοι μεγάλοι θεωρητικοί είχαν ονομάσει την κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, κρίση κοινωνική και όχι τόσο πολύ οικονομική.

Έρχομαι στα δικά μου ή καλύτερα στα δικά μας τώρα. Η ιστορία δεν είναι ολοκληρωμένη καθώς σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών θα παραμείνουμε σε καραντίνα για τουλάχιστον έναν ακόμη μήνα και από Μάιο βλέπουμε.

Πως θα περάσει όλη αυτή η φάση στα άτομα της ηλικίας μου;

Τι πρέπει να κάνει ένας 20+ χρονών άνθρωπος που περίμενε επιτέλους λίγη ανάπτυξη σε αυτό τον τόπο για να δει μερικά από τα όνειρά του και κάποιες από τις φιλοδοξίες του να παίρνουν σάρκα και οστά;

Η αλήθεια πάντα πονάει αλλά πάντα είναι καλύτερη της απάτης.

Η απάντηση μάλλον είναι να περιμένει.

-«Κι άλλο; Σοβαρά τώρα πόσο ακόμη;»

-«Λίγο ακόμη. Να φύγει και αυτή η μπόρα που δεν προβλέπεται να κρατήσει τόσο όσο η προηγούμενη, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, εμείς οι νέοι, να οικοδομήσουμε τα όνειρά μας»

Γιατί, φίλε αναγνώστη, (το γένος χάριν συντομίας) έχοντας μόλις μπει στα 27 μου χρόνια απαγορεύω στον εαυτό μου να σταματήσει να ονειρεύεται και να μην σχεδιάζει.

Σαν σκληρό όργανο της τάξης, του απαγορεύω να πάψει να ελπίζει.

Και η τάξη που του επιβάλω βρίσκει νομοθέτημα στον εξής απλό συλλογισμό. Όταν κάτι δημιουργείται πέραν των δυνάμεων μου θα πρέπει να περιμένω να κοπάσει. Είναι σαν την βροχή.

Ας σε πιάσει και είσαι σπίτι, δεν σε νοιάζει και καθόλου.

Αν σε πιάσει και είσαι στον δρόμο αλλά έχεις κοντά σου υπόστεγα, θα την γλυτώσεις με λίγο μουσκεμένα τα  μπατζάκια σου.

Αν το έβλεπες ότι πάει για βροχή και έφερες μαζί σου μια ομπρέλα τότε είσαι αρχηγός. Πας παντού και δεν σε νοιάζει αν έχει υπόστεγα τριγύρω.

Αν βρεθείς εκατό τοις εκατό εκτεθειμένος, θα βραχείς. Το πόσο, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως για παράδειγμα πόσο γρήγορα θα κινηθείς για να βρεις υπόστεγο.

Σε κάθε περίπτωση αν είσαι εκτεθειμένος θα υποστείς τις συνέπειες, όσο βαριές και αν είναι αυτές. Γιατί όταν σε βρίσκει κάτι απρογραμμάτιστο και πέρα από τις δυνάμεις σου, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις το μυαλό σου κάτω και να ψάξεις εναλλακτικές. Έχεις το ένστικτο της επιβίωσης, χρησιμοποίησέ το!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here