Πως θα βγούμε από τον εγκλεισμό; Νικητές ή ηττημένοι / του Νίκου Έλληνα

0

Τι μάθαμε από τις 45 μέρες «καραντίνας»;

Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι αν κάποιος μας έλεγε «θα κάτσετε 45 μέρες μέσα και θα σας κλείσουμε τις καφετέριες» δεν θα το πέρναγε για τρελό;

Έγιναν πολλά αυτές τις 45 μέρες. Ίσως από την άλλη να μην έγινε και τίποτα σημαντικό. Για κάποιους η ζωή άλλαξε ριζικά και για κάποιους… σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Στην πραγματικότητα, ανάλογα με το αν έχει κάποιος ανοίγματα στην αγορά ή όχι θα είδε και την μεγαλύτερη αλλαγή. Επίσης πολλοί εργαζόμενοι-με την ενσωμάτωση της τεχνολογίας για λόγους τηλε-εργασίας και όχι μόνο- ίσως να άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως είναι εύκολα αναλώσιμοι και η καρέκλα τους να τρίζει. Για το συγκεκριμένο ζήτημα, που σηκώνει μεγάλη συζήτηση- και πραγματικά θα ήθελα να την κάνουμε στο άμεσο μέλλον- θα επανέλθω σε άλλο άρθρο.

Μέσα από την ραδιοφωνική και διαδικτυακή εκπομπή του ΛΑΜΙΑ FM-1, rethink BUSINESS, είχαμε αναφέρει πως κάθε κρίση κρύβει μια πολύ καλά καμουφλαρισμένη ευκαιρία.

Κρύβει πολλές ευκαιρίες μια κρίση, σαν έναν λυκόσχημνο αμνό. Και τι είναι ο λυκόσχμνος αμνός; Είναι ένας αμνός-πρόβατο, που «φοράει» το δέρμα ενός λύκου!

Και γιατί να το κάνει αυτό άραγε;

Μα φυσικά γιατί μπορεί.

Και τι είναι αυτό που μπορεί;

Να εμφανίζει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

Οι κρίσεις, στην πραγματικότητα δεν είναι λύκοι που θα μας κατασπαράξουν αλλά πρόβατα- με την καλή έννοια- που όχι μόνο δεν μας απειλήσουν αλλά κάνοντας τις κατάλληλες δράσεις μπορεί και να ευνοηθούμε από αυτά, π.χ. να παράξουμε διάφορα γαλακτοκομικά προϊόντα και να τραφούμε.

Όλα στην ζωή είναι θέμα perspective που λένε και στο Αμέρικα ή αλλιώς εδώ στα δικά μας μέρη, είναι θέμα οπτικής γωνίας.

Έτσι σε μια δύσκολη περίοδο, που πραγματικά ήταν δύσκολη, κάποιος μπορεί να σκεφτεί «πω πω τι πάθαμε» και να βουλιάξει ή μπορεί να σκεφτεί «πως μπορώ να εκμεταλλευτώ αυτήν την κατάσταση». Είναι θέμα οπτικής.

Εμείς εδώ στο LamiaFM1.gr αλλά και στο rethink BUSINESS έχουμε δηλώσει φανατικοί ρεαλιστές αλλά και αισιόδοξοι ταυτοχρόνως. Αρνούμαστε να δεχτούμε κάθε μπουνιά της ζωής ως μια καταστροφή αλλά την βλέπουμε ως χάδι του καλύτερού μας δάσκαλου!

Η καραντίνα ήταν ευκαιρία να φέρουμε το μυαλό μας σε μια τάξη. Αφού λογικά, οι περισσότεροι τουλάχιστον από εμάς έμειναν στο σπίτι, είχαμε άπλετο χρόνο να αναδιοργανώσουμε και να προσαρμόσουμε το καθημερινό μας πρόγραμμα σε κάποια νέα πραγματικότητα.

Πιστεύουμε στο μότο της ζωής που λέει πως ότι κάνουμε συνέχεια και γενικά σε καθημερινή φάση, αυτό γίνεται δεύτερη μας φύση;

Υπάρχει ένας κανόνας, λοιπόν, που λέει πως αν κάνουμε κάτι για 21 συνεχόμενες μέρες μας γίνεται συνήθεια και αν κάνουμε κάτι για 90 συνεχόμενες μέρες γίνεται τρόπος ζωής. (Μπορούμε να ψάξουμε στο διαδίκτυο τον όρο «21/90 rule»)

Το πρώτο έχει να κάνει με το γεγονός πως αν κάτι μας γίνεται συνήθεια, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να ζοριζόμαστε, έχουμε όρεξη να κάνουμε αυτό το κάτι ή θα κάνουμε έναν συγκεκριμένο συνειρμό για κάποια πράγματα. Με λίγα λόγια θα γραφτεί στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας και δύσκολα και ίσως μετά από πολύ καιρό αδράνειας να αφαιρεθεί.

Στον τρόπο ζωής δεν χωράν νομίζω πολλές εξηγήσεις. Αρχίζεις και ζεις γι’ αυτό και γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου. Μετά από 90 μέρες που θα κάνουμε κάτι, π.χ. γυμναστική, εκμάθηση κάποιας ξένης γλώσσας ή μιας νέας ικανότητας (skill) όπως χρήση photoshop εργαλείων, σίγουρα θα έχουμε αντιληφθεί και κάποια βελτίωση στον τρόπο που χειριζόμαστε αυτό το οποίο εξασκούμε για τρεις μήνες.

Η καραντίνα ήταν ευκαιρία να φέρουμε το μυαλό μας σε μια τάξη

Και η ανθρώπινη ψυχολογία τι μας λέει; Πως αν κάτι το κάνουμε καλά ή καλύτερα από έναν μέσο όρο τότε αυτό μας ανεβάζει την αυτοπεποίθηση και θέλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Και κάπως έτσι βγαίνουν νέες αυθεντίες σε κάθε τι.

Και μας λείπει αυτοπεποίθηση; Ως κοινωνικοί επιστήμονες, θα σας λέγαμε πως βλέπουμε το 70 με 80 τοις εκατό των γύρω μου να πάσχουν από έλλειψη αυτής. Και τι «συνημμένα» έχει στην ζωή ενός ανθρώπου η έλλειψη αυτοπεποίθησης;

Φόβο; Ανασφάλεια; Στρες; Λάθος επιλογές;…

Να συνεχίσω;

Βέβαια ο πυρήνας της σημερινής μας επικοινωνίας δεν είναι η έλλειψη ή μη αυτοπεποίθησης.

Κεντρικό ζήτημα είναι πως αυτός ο εγκλεισμός αλλά και κάθε επερχόμενος, γιατί ήδη ακούγονται αυτές οι «σειρήνες», είναι μια καταπληκτική ευκαιρία για να γίνουμε εμείς καλύτεροι. Σαν άνθρωποι, σαν επαγγελματίες, σαν γονείς σαν παιδία, σαν φίλοι και πάει λέγοντας.

Δεν την εκμεταλλευτήκαμε αυτή την κρίση;

Πάμε στην επόμενη και δεν χρειάζεται να περιμένουμε πάλι την επόμενη καραντίνα.

Αρνούμαστε να δεχτούμε κάθε μπουνιά της ζωής ως μια καταστροφή αλλά την βλέπουμε ως χάδι του καλύτερού μας δάσκαλου!

Στο κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά το μέλλον επιφυλάσσει και τύχες και ατυχίες. Οι τύχες είναι ευπρόσδεκτες και δεν χρειάζονται περεταίρω ανάλυση. Οι ατυχίες;

Αυτές και αν θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτες, αν είμαστε σε μια ψυχολογική κατάσταση (mood) που θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι. Καλύτεροι για εμάς και καλύτεροι για όσους αγαπάμε και πονάμε!

Το σημαντικότερο όλων, κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι να ενδυναμώσουμε τον εγκεφαλικό μας μυ.

Ναι το μυαλό εννοούμε φυσικά, αυτό το τόσο σημαντικό μέρος του ανθρώπινου σώματος που δυστυχώς οι ανθρωπότητα γνωρίζει ελάχιστα. Η επιστημονική κοινότητα γνωρίζει αρκετά αλλά ο μέσος άνθρωπος δυστυχώς δεν έχει μάθει να σκέφτεται και να φιλοσοφεί την ζωή του με τα καθημερινά σημάδια που του δίνει αυτή η αστείρευτη μηχανή πληροφοριών.

Και είναι αλήθεια πως τα τελευταία 5 χρόνια έχει αρχίσει, δειλά-δειλά, η προβολή τέτοιων θεμάτων από τα λεγόμενα mainstream media.

Πάμε όμως να δούμε λίγο την ουσία; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για αν βελτιώσουμε την «φυσική κατάσταση του εγκεφάλου μας» για κάθε επερχόμενη «φουρτούνα»

  • Να ανταλλάξουμε το αίσθημα του φόβου με περιέργεια

Κάθε φορά που νιώθουμε ένας φόβος να μας διακατέχει και να μας μπλοκάρει από το να κάνουμε πράγματα που θέλουμε και αγαπάμε, ας αλλάξουμε λίγο την οπτική μας γωνία. Αντί να λέμε «φοβάμαι να κάνω το τάδε» ας το δούμε ως μια διαδικασία περιέργειας και εξερεύνησης. «Και τι θα συμβεί άμα κάνω το τάδε» ή «και να με κοροϊδέψει ο τάδε ή η τάδε, τι κακό μπορεί να μου συμβεί». Αν μια ή δύο φορές αρχίσουμε να μελετάμε τον φόβο ως πιθανή ευκαιρία εξερεύνησης και βελτίωσης, τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα θετικά.

  • Να κοιτάξουμε όλα αυτά που μας φοβίζουν κατάματα

Ο Αριστοτέλης, ή τέλος πάντων σε αυτόν έχει χρεωθεί, έλεγε πως τους φόβους τους ξεπερνάμε μόνο αν τους αντιμετωπίσουμε κατάματα. Αν για παράδειγμα φοβόμαστε τα ύψη, μια πραγματική -αν και φαντάζομαι δύσκολη για κάποιον υψοφοβικό λύση- είναι να κάνει ακριβώς αυτό του τρέμει. Να ανέβει σε κάποιο ύψος και να κοιτάξει κάτω. Το ορθό αυτής της πρακτικής είναι όμως, αν κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα, να έχουμε και κάποιον δικό μας μαζί για να μας βοηθήσει, αν για παράδειγμα ζαλιστούμε λόγω ύψους να μας κρατήσει.

  • Να αναγνωρίζουμε την καθημερινή μας πρόοδο

Όταν αναφερόμαστε σε βελτίωση, αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει από την μια μέρα στην άλλη. Σε όποιο τομέα της ζωής μας και αν θέλουμε να βελτιωθούμε θέλει υπομονή και επιμονή. Η Ρώμη να χτίστηκε σε μια μέρα! Ο Μάικλ Τζόρνταν περίμενε 7 χρόνια για να φορέσει το πρώτο του δαχτυλίδι πρωταθλήματος. Και για να αστειευτούμε και λίγο, στην τελική ο Βασίλης Λεβέντης– χωρίς να μπαίνουμε στα χωράφια πολιτικών ιδεολογιών αφού δεν εξετάζουμε τέτοια ζητήματα εδώ- κατάφερε μετά από 30 ολόκληρα χρόνια αγώνων και όντας ουσιαστικά «εξωσυστημικός» να μπει με το κόμμα του στην Βουλή. Το τι και πως δεν μας αφορά, αυτός όμως τον διακαή του πόθο τον πέτυχε. Έτσι λοιπόν για κάθε έναν από εμάς που θέτουμε στόχους και προσπαθούμε να τους πιάσουμε, ας μην σκεφτόμαστε πως ακόμη δεν φτάσαμε εκεί που ονειρευόμαστε αλλά να ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας πως κάθε μέρα που κάνουμε αυτό που πρέπει είμαστε ένα βήμα πιο κοντά τους.

  • Να αναζητούμε εποικοδομητική κριτική και να «κόβουμε» του Γκρινιάριδες

Με ότι και να καταπιαστούμε στην ζωή μας, πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα θέλουν το κακό μας και θα θέλουν, μην σας πω θα παρακαλούν να αποτύχουμε. Φυσικά η κριτική μπορεί να είναι πολύ εποικοδομητική αν έρχεται από τα σωστά άτομα, όμως μπορεί και να μας κόψει τα φτερά, αν δεν προσέξουμε. Έτσι λοιπόν ως μια πρακτική εμφανίζεται το να συναναστρεφόμαστε και να περιτριγυρίζουμε τον εαυτό μας με άτομα που θα είναι σαν στηρίγματα. Είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν με τις επιλογές μας, θα είναι εκεί για εμάς. Θα μας λένε με ειλικρίνεια την δική τους άποψη όμως αν μας βλέπουν αποφασισμένους για κάτι θα μας στηρίζουν και θα στέκονται ως Καρυάτιδες κολώνες. Θα μας διακοσμούν και με την παρουσία τους!

Θα μπορούσαμε να γράφουμε για ώρες, όμως το «ζουμί» της υπόθεσης είναι το εξής: Ατυχίες θα έρχονται συνέχεια και στιγμές που όλα θα φαίνεται πως συνωμοτούν εναντίον μας. Εμείς σαν απάντηση, το καλύτερο που θα έχουμε ως όπλο στην ψυχολογική μας φαρέτρα είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να πολεμήσουμε. Να πολεμήσουμε για αυτά που ονειρευόμαστε στην ζωή και στο τέλος, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, θα έχουμε νικήσει!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here